تغییر رویکرد سوئد به دکترین قدرت هوایی تهاجمی با تمرکز بر موشک‌های سنگرشکن

به گزارش اطلاعات آنلاین، سرلشکر یوناس ویکمن، فرمانده نیروی هوایی سوئد، پیش‌تر این قابلیت را بسیار مهم توصیف کرده بود زیرا سوئد قبلاً توانمندی حمله عمیق یا حمله هوایی تهاجمی اختصاصی نداشت. ویکمن گفت: «خود این قابلیت بسیار مهم است زیرا ما قبلاً هیچ قابلیت حمله عمیق یا حمله هوایی تهاجمی نداشته‌ایم.»

تاروس تولید مشترک آلمان و سوئد است و اولین قراردادهای تولید آن در سال ۲۰۰۲ منعقد شد. با این حال، اولین برنامه تدارکات و ادغام سوئد تنها در فوریه ۲۰۲۵ اعلام شد و قابلیت عملیاتی اولیه آن در ابتدا برای سال ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده بود. این سلاح برای درگیری با اهدافی طراحی شده که حمله به آنها با بمب‌های جنگنده معمولی دشوار است، یعنی اهدافی که سخت‌کاری شده، در اعماق خاک دفن شده و به شدت محافظت می‌شوند، مانند تأسیسات فرماندهی. توانایی آن در پرواز صدها کیلومتر قبل از رسیدن به هدف، به هواپیمای پرتاب‌کننده اجازه می‌دهد بسیار خارج از پوشش دفاعی فوری اطراف هدف باقی بماند.

ویکمن تأکید کرد که سوئد پیش از این منابع خود را بر قابلیت‌های دفاعی متمرکز کرده بود، اما با ادغام تاروس، «اکنون این یک تغییر بزرگ برای ماست.» گریپن‌ها طوری طراحی شده‌اند که در پایگاه‌ها و شبکه‌های جاده‌ای در سراسر سوئد پراکنده شوند، سپس برای پرتاب سلاح‌های دقیق دوربرد بدون نیاز به یک پایگاه هوایی ثابت بزرگ برای عملیاتی ماندن، پرتاب شوند. این امر یک مشکل بالقوه دشوار برای هدف‌گیری برای دشمن ایجاد می‌کند، زیرا گریپن‌ها قادر خواهند بود به حملات عمیق از مکان‌های پراکنده ادامه دهند.

موشک سنگرشکن تاروس که با جنگنده‌های گریپن سوئد حمل و پرتاب می‌شود

یکی از ویژگی‌های متمایز تاروس، تأکید بر تخریب سایت‌های مستحکم است و کلاهک آن به گونه‌ای طراحی شده که قبل از انفجار خرج اصلی خود، به هدف نفوذ کند. این امر، آن را به ویژه برای سازه‌های مستحکم، ساختمان‌های تقویت‌شده، سنگرها و سایر تأسیساتی که انفجار سطحی متعارف ممکن است تأثیر محدود داشته باشد، مناسب می‌کند. سامانه ناوبری آن، اشکال مختلف هدایت و اطلاعات مربوط به زمین را ترکیب می‌کند تا با وجود تداخل الکترونیکی بالقوه، مسیر خود را حفظ کند.