هشداری برای آبتیمور/ از مرسک و لوکاویل تا شرکتی ناشناخته
در سال ۱۳۹۳ درحالی که ۵۳ حلقه چاه در سازندهای ایلام و سروک این میدان در مدار بهرهبرداری بود و تولید روزانه نفت آن به ۵۵ هزار بشکه میرسید؛ پردیس پژوهش و توسعه صنایع بالادستى پژوهشگاه صنعت نفت از تهیه طرح جامع توسعه این میدان خبر داد.
در سال ۱۳۹۴، در یکصد و سیامین جلسه کمیته مشاوران مخزن شرکت ملی نفت ایران،که با هدف بررسی طرح توسعه مخزن بنگستان میدان نفتی آب تیمور برگزار شد، کلیات طرح توسعه میدان آب تیمور که شامل سناریوهای مختلف در سه بخش اصلی تخلیه طبیعی، استفاده از فرازآوری مصنوعی و تزریق آب و گاز است، ارائه شد.
در آن جلسه اعلام شد که با اطلاعات فعلی، در مرحله Pre-phase دبی تولید میدان در سقف ۵۵ هزار بشکه در روز و در مرحله Full-phase تولید ۱۱۰ هزار بشکه در روز پیش بینی شده است.
در آذرماه ۱۳۹۴ در کنفرانس تهران، میدان نفتی آبتیمور بهعنوان یکی از گزینههای جذب سرمایه گذاری خارجی از سوی شرکت ملی نفت ایران اعلام شد.
در سال ۱۳۹۵، شرکت پرتامینای اندونزی خواهان توسعه میدان نفتی آب تیمور ایران شد؛ در آن سال، علی کاردر، مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران و دووی سوجیپتو، مدیرعامل شرکت ملی نفت اندونزی (پرتامینا)، برای مطالعات ۱۸ ماهه بر روی دو میدان نفتی منصوری و آبتیمور از سوی شرکت اندونزیایی، یادداشت تفاهم همکاری (MOU) و قرارداد محرمانگی امضا کردند.
در همان سال، شرکت لوکاویل روسیه نیز برای مطالعه روی دو میدان نفتی منصوری و آبتیمور ورود کرد. شرکت لوک اویل که در فروردین ماه سال ۹۴ دفتر خود را در تهران بازگشایی کرده بود، علاقه بسیاری به حضور در پروژههای نفتی ایران نشان داد و این دو میدان نفتی را برای مطالعه و سپس توسعه، به شرکت ملی نفت ایران پیشنهاد داد. تا جایی که علی کاردر، مدیرعامل وقت شرکت ملی نفت ایران در پاسخ به اینکه چرا از ظرفیت لوکاویل برای توسعه میادین مشترک استفاده نشده؟، اعلام کرد که خود این شرکت متقاضی این دو میدان شده است.
دیماه ۱۳۹۵، شرکت ملی نفت ایران با امضای تفاهمنامهای مطالعه میدانهای آزادگان جنوبی، منصوری، آبتیمور و فرزاد A و B را به شرکت تنکو سپرد و در اردیبهشت ۱۳۹۶، تفاهمنامه مطالعاتی میدانهای منصوری و آب تیمور با شرکت مپنا نیز امضا شد.
در سال ۱۳۹۶، شرکت مرسک دانمارک برای توسعه میدان آب تیمور اعلام آمادگی کرد و مطالعاتی بر روی این میدان انجام داده و حتی MOU آن را نیز تهیه و ارائه کرد.
در میدان آبتیمور، روسها پیشنهاد تولید روزانه ۱۴۰ هزار بشکه را ارائه دادهاند، شرکت پرتامینا پیشنهاد تولید ۳۵۰ هزار بشکه و شرکت مرسک پیشنهاد تولید ۴۵۰ هزار بشکه را داد و مذاکرات با شرکت مرسک تا اوایل ۱۳۹۸ نیز ادامه داشت.
در طرح پیشنهادی مرسک، قرار بود تولید در چند مرحله ابتدا به ۱۰۰، سپس ۲۵۰ و نهایتاً به ۴۵۰هزار بشکه در روز برسد. بنابراین برنامه افزایش تولید از ۵۵هزار بشکه در روز به ۴۵۰هزار بشکه در روز نمادی از پتانسیل مغفول توسعه میادین نفتی ایران بود.
با گذشت ۷ سال از آن زمان، هنوز توسعه میدان آب تیمور در بلاتکلیفی است و وزیر نفت سال گذشته این میدان را در زمره میادینی دانست که قرار است وزارت نفت دولت چهاردهم قفل سرمایهگذاری در آن را باز کند.
میدان آب تیمور یکی از میادین مستقل نفتی ایران در خوزستان است که ظرفیت مغفول بزرگی برای توسعه دارد؛ اما شنیده ها حاکی از آن است که در روزهای پرتنش و پرچالش امروز که دشمن آمریکایی – صهیونی، برخی از زیرساختهای نفتی و گازی کشور را مورد آسیب قرار داده، برخی به دنبال واگذاری توسعه این میدان مهم نفتی به یک شرکت ناشناخته خارجی هستند.
میدانی نفتی که روند ابراز تمایل شرکتهای خارجی در دهه اخیر برای مطالعه و توسعه آن، نشان از اهمیت و امکان توسعه با چالش کم و بازدهی بالا را دارد و شرکت ملی نفت ایران MOU های متعددی از قراردادهای مطالعاتی آن در دست داشته و میتواند با دریافت طرحهای جذاب توسعهای فنی از شرکتهای صاحبنام، آن را به دستاوردی بزرگ برای کشور تبدیل کند؛ اما شنیده ها حاکی است ممکن است این میدان، برای توسعه به یک شرکت ناشناخته خارجی بدون صلاحیتهای لازم فنی سپرده شود.
پایان/
