سامسونگ برای جهش هوش مصنوعی در کره جنوبی، ۶۴۸ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری می‌کند
گروه سامسونگ قصد دارد روز دوشنبه از برنامه‌ای برای سرمایه‌گذاری ۱۰۰۰ تریلیون وون، معادل حدود ۶۴۸ میلیارد دلار، در کره جنوبی طی ۱۰ سال آینده خبر دهد؛ برنامه‌ای که با هدف تبدیل موج رونق هوش مصنوعی به پیشران رشد ملی طراحی شده و بخش‌هایی مانند مراکز داده هوش مصنوعی، باتری، نمایشگر و تولید تراشه را در بر می‌گیرد.
به گزارش توسعه برند؛ سامسونگ قرار است روز دوشنبه در دیداری با رئیس‌جمهور کره جنوبی، از برنامه‌ای برای سرمایه‌گذاری ۱۰۰۰ تریلیون وون، معادل حدود ۶۴۸ میلیارد دلار، طی ۱۰ سال آینده خبر دهد. این سرمایه‌گذاری گسترده، حوزه‌هایی مانند مراکز داده هوش مصنوعی، باتری، نمایشگر و تولید تراشه را در بر می‌گیرد و از آن به‌عنوان یکی از مهم‌ترین طرح‌های صنعتی سال‌های اخیر در کره جنوبی یاد می‌شود.
طبق این گزارش، نشست روز دوشنبه قرار است با حضور مدیران ارشد سامسونگ الکترونیکس و اس‌کی هاینیکس برگزار شود و محور اصلی آن، افزایش سرمایه‌گذاری در مناطقی خارج از سئول خواهد بود؛ موضوعی که از یک‌سو به فشار فزاینده بر زیرساخت‌های پایتخت مربوط می‌شود و از سوی دیگر، به سیاست دولت برای توزیع متوازن‌تر رشد اقتصادی در سراسر کشور.
در همین چارچوب، گفته می‌شود بخشی از این برنامه می‌تواند شامل یک پروژه ۳۰۰ تریلیون وونی برای ساخت کارخانه‌های تراشه در جنوب‌غرب کره جنوبی باشد؛ منطقه‌ای که از نظر سیاسی برای دولت اهمیت ویژه‌ای دارد و حالا به‌عنوان یکی از گزینه‌های اصلی توسعه صنعتی آینده مطرح شده است.
رشد سریع بازار هوش مصنوعی در ماه‌های اخیر، تقاضا برای تراشه‌های حافظه پیشرفته را به‌شدت افزایش داده و همین مسئله، کره جنوبی را که یکی از بازیگران اصلی این صنعت در جهان است، در موقعیتی راهبردی قرار داده است. در چنین فضایی، دولت سئول تلاش می‌کند از این موج جهانی به‌عنوان فرصتی برای بازآرایی نقشه صنعتی کشور استفاده کند.
کیم یونگ‌بوم، مشاور سیاست‌گذاری دولت، در توضیح ضرورت این تغییر مسیر گفته است که رشد تقاضا برای حافظه‌های مرتبط با هوش مصنوعی، بسیار سریع‌تر از برآوردهای اولیه بوده و همین مسئله محدودیت‌های منطقه پایتخت را آشکار کرده است. او با لحنی صریح تأکید کرده است:
«شتاب تقاضا برای تراشه‌های حافظه مورد استفاده در سامانه‌های هوش مصنوعی، از همه پیش‌بینی‌ها جلو زده است. حالا دیگر در محدوده پایتخت نه زمین کافی برای توسعه وجود دارد، نه برق و نه آب. پروژه‌هایی که قرار بود در دهه ۲۰۴۰ اجرایی شوند، عملاً باید تا میانه دهه ۲۰۳۰ جلو کشیده شوند.»
این اظهارات نشان می‌دهد مسئله فقط یک انتخاب اقتصادی نیست، بلکه محدودیت‌های فنی و زیرساختی نیز دولت و شرکت‌ها را به فکر انتقال یا گسترش فعالیت‌ها در مناطق دیگر انداخته است. با این حال، همین جابه‌جایی احتمالی، از هم‌اکنون با واکنش‌های سیاسی و اقتصادی قابل‌توجهی روبه‌رو شده است.
احزاب مخالف دولت، این برنامه را صرفاً یک تصمیم صنعتی نمی‌دانند و معتقدند پروژه‌های جدید ممکن است با ملاحظات سیاسی هدایت شوند. منتقدان می‌گویند دولت در تلاش است سرمایه‌گذاری‌های بزرگ را به مناطقی منتقل کند که از پایگاه‌های سنتی سیاسی حزب حاکم به شمار می‌روند. در این میان، برخی حتی از احتمال فشار مستقیم بر شرکت‌های بزرگ برای انتخاب محل پروژه‌ها سخن می‌گویند.
پارک سونگ‌هون، سخنگوی حزب مخالف «مردم‌قدرت»، در انتقاد از این روند گفته است:
«محل ساخت کارخانه‌های نیمه‌هادی باید با منطق صنعتی و تصمیم خود شرکت‌ها تعیین شود، نه با اراده سیاسی دولت. اگر دولت بخواهد جغرافیای سرمایه‌گذاری را از بالا دیکته کند، این خطر وجود دارد که کارایی اقتصادی قربانی ملاحظات کوتاه‌مدت سیاسی شود.»
دولت کره جنوبی البته این نگاه را نمی‌پذیرد و بر این نکته تأکید دارد که کشور برای حفظ رقابت‌پذیری خود در حوزه‌های راهبردی، ناگزیر از طراحی یک نقشه صنعتی تازه است. به‌ویژه در شرایطی که هوش مصنوعی، نیمه‌هادی و رباتیک به سه محور اصلی رقابت اقتصادهای بزرگ جهان تبدیل شده‌اند. بر همین اساس، انتظار می‌رود دولت روز دوشنبه از سه ابرپروژه در این حوزه‌ها رونمایی کند؛ پروژه‌هایی که به گفته منابع مطلع، قرار است آینده صنعتی کره جنوبی را در دهه‌های پیش رو شکل دهند.
با این حال، تردیدها فقط محدود به فضای سیاسی نیست. برخی کارشناسان اقتصادی و صنعتی نیز نسبت به موفقیت چنین پروژه‌هایی در خارج از قطب‌های فعلی صنعت تراشه با احتیاط نگاه می‌کنند. از نظر آنان، مسئله اصلی فقط ساخت کارخانه نیست، بلکه ایجاد یک زیست‌بوم کامل صنعتی است؛ زیست‌بومی که بدون نیروی انسانی ماهر، شبکه تأمین‌کنندگان و زیرساخت‌های فناورانه پایدار، نمی‌تواند به موفقیت واقعی برسد.
کیم ته‌یون، استاد دانشگاه هانیانگ، در ارزیابی این طرح گفته است:
«موفقیت یا شکست چنین پروژه‌ای به این بستگی دارد که آیا منطقه جدید می‌تواند نیروی متخصص و اکوسیستم فناورانه لازم را جذب کند یا نه. اگر در جنوب‌غرب کره صرفاً یک مجموعه تولیدی عادی ساخته شود و نه یک کارخانه واقعاً پیشرفته، اثر اقتصادی آن محدود می‌ماند و پروژه بیش از آن‌که یک جهش صنعتی باشد، به یک طرح عمرانی با اثرگذاری کوتاه‌مدت شبیه خواهد شد.»
او همچنین هشدار داده است که در نبود زیرساخت انسانی و فناورانه کافی، چنین سرمایه‌گذاری‌هایی ممکن است بیش از آن‌که به شکل‌گیری قطب جدید صنعتی منجر شوند، به رشد قیمت زمین و تقویت سوداگری در بازار املاک بینجامند.
در همین حال، شهرهایی که اکنون میزبان کارخانه‌های اصلی تراشه هستند نیز با نگرانی این تحولات را دنبال می‌کنند. برای نمونه، در شهر ایچئون که یکی از مراکز مهم فعالیت اس‌کی هاینیکس به شمار می‌رود، برخی ساکنان نگران‌اند که تشکیل خوشه‌های جدید صنعتی در مناطق دیگر، در نهایت به کاهش ظرفیت تولید و سرمایه‌گذاری در شهر آنها منجر شود.
“”توسعه برند را در اینستاگرام و تلگرام و لینکدین دنبال کنید””
جو جون-تک، یکی از فعالان محلی در ایچئون، در بیان این نگرانی گفته است:
«اقتصاد شهر ما به‌شدت به کارخانه تراشه وابسته است. بخش قابل‌توجهی از درآمد مالیاتی و حتی خدمات عمومی شهر از همین صنعت تأمین می‌شود. اگر سرمایه‌گذاری‌های جدید به معنای انتقال تدریجی تمرکز تولید باشد، ایچئون ممکن است در چند سال آینده با افت اقتصادی و حتی کاهش جمعیت روبه‌رو شود.»
او در ادامه افزوده است:
«برای مردم محلی، این فقط یک خبر صنعتی نیست؛ مسئله‌ای است که مستقیماً با آینده شغلی، سطح رفاه و حتی هویت اقتصادی شهر گره خورده است.»
گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که شهر گوانگجو در جنوب‌غرب کره جنوبی، یکی از گزینه‌های اصلی برای میزبانی بخشی از سرمایه‌گذاری‌های جدید سامسونگ است؛ شهری که از نظر تولید ناخالص منطقه‌ای پایین‌تر از میانگین ملی قرار دارد، اما از منظر سیاسی برای دولت کنونی اهمیت بالایی دارد. همین مسئله به گمانه‌زنی‌ها درباره پیوند میان توسعه صنعتی و ملاحظات سیاسی دامن زده است.
از سوی دیگر، سامسونگ و اس‌کی هاینیکس تاکنون به‌طور رسمی درباره این گزارش اظهارنظر نکرده‌اند؛ موضوعی که باعث شده بخشی از جزئیات طرح همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی بماند. با این همه، حجم سرمایه‌گذاری مطرح‌شده آن‌قدر بزرگ است که حتی در سطح گمانه‌زنی نیز توجه گسترده رسانه‌ها و بازارها را به خود جلب کرده است.
آنچه این برنامه را بیش از هر چیز برجسته می‌کند، هم‌زمانی آن با تغییر موازنه جهانی در صنعت فناوری است. در شرایطی که رقابت بر سر زیرساخت‌های هوش مصنوعی، تولید تراشه‌های پیشرفته و توسعه مراکز داده به سطحی بی‌سابقه رسیده، کره جنوبی تلاش می‌کند از مزیت تاریخی خود در بازار حافظه استفاده کند و آن را به سکوی جهش تازه‌ای در اقتصاد ملی تبدیل کند.
دولت «لی جه‌میونگ» نیز هم‌زمان پروژه‌ای گسترده‌تر برای بازطراحی توسعه منطقه‌ای کشور را دنبال می‌کند؛ برنامه‌ای که شامل ایجاد پنج قطب منطقه‌ای و سه استان خودگردان ویژه است تا تمرکز اقتصادی از منطقه سئول کاسته شود. این در حالی است که منطقه پایتخت در سال ۲۰۲۴ بیش از ۵۲.۸ درصد تولید ناخالص منطقه‌ای کره جنوبی را در اختیار داشته؛ سهمی که سال‌هاست به یکی از اصلی‌ترین محورهای انتقاد از ساختار توسعه نامتوازن در این کشور تبدیل شده است.
اگر سامسونگ واقعاً این برنامه را به‌طور رسمی اعلام کند، کره جنوبی وارد مرحله تازه‌ای از رقابت صنعتی خواهد شد؛ مرحله‌ای که در آن هوش مصنوعی فقط یک فناوری نوظهور نیست، بلکه به اهرمی برای بازتعریف جغرافیای سرمایه‌گذاری، توازن قدرت اقتصادی و حتی آرایش سیاسی کشور تبدیل می‌شود.
