خانواده و کتاب

این روزها و بهمناسبت هفته کتاب و کتابخوانی، موجود شریفی به نام کتاب، در صدر افکار و اندیشههای برخی خانوادههای علاقهمند به این حوزه قرار گرفته است. و والدین را به تکاپو انداخته تا برای این پرسش تاریخی، پاسخی درخور بیابند: «من که نوجوان بودم، کتاب میخواندم؛ اما حالا چرا فرزندم کتاب نمیخواند؟»
همشهری آنلاین – سیدسروش طباطباییپور: یعنی این گروه از والدین به تکاپو افتادهاند تا برای این پرسش تاریخی، پاسخی درخور بیابند: «من که نوجوان بودم، کتاب میخواندم؛ اما حالا چرا فرزندم کتاب نمیخواند؟»
اگر با این گروه از والدین فرهنگی و دغدغهمند، وارد بحث شوی، به تو خواهند گفت که آنها تمام تلاش خود را کردهاند تا فرزندانشان کتاب بخوانند؛ مثلا به بهانههایی، بارها برای فرزندانشان کتاب خوب خریدهاند یا هرازگاهی آنها را به محیطهای فرهنگی مثل باغ و شهرکتاب بردهاند و یا حتی هرازگاهی آنها را از گشتوگذار در فضابی مجازی منع کردهاند تا شاید فرزندشان در اوقات فراغت، بهجای تلفن همراه، کتاب در دست بگیرد و از مطالعه لذت ببرد؛ اما تا به حال تیرهایشان به سنگ خورده و فرزندانشان کتابخوان نشدهاند.
البته معمولا این دسته از والدین از پاسخ به این سؤال کلیدی طفره میروند که: «شما بهعنوان مادر یا پدر، چندبار در حضور فرزندتان کتاب خواندهاید؟»
باید گفت فرزندانمان بیش از آنکه از توصیههای والدین کتاب خواندن را بیاموزند، از رفتار آنها الگو میگیرند. وقتی پدر و مادر در خانه کتاب میخوانند، کتاب به بخشی طبیعی و دوستداشتنی از زندگی خانواده تبدیل میشود. دیدن والدین در حال مطالعه، حس کنجکاوی و علاقه به خواندن را در فرزندان بیدار میکند. پس اگر میخواهیم فرزندانی کتابخوان داشته باشیم، بهتر است پیش از سفارش به آنها، خودمان کتاب بهدست بگیریم و کتاب بخوانیم.



