فرهنگ‌و‌هنر

درباره یک مسابقه تمام‌عیار ایرانی/ «شاه‌گل» چه امتیازهایی دارد؟

مسابقه «شاه‌گل» با قوانین پیچیده‌تر، حضور قدرتمند بانوان، اجرای مسلط مهران مدیری و موسیقی بامداد افشار، تجربه رقابتی جذاب و موفقی را در فیلم‌نت رقم زده است.

وقتی اولین قسمت از مسابقه «گل‌یا‌پوچ» در شبکه نمایش خانگی منتشر شد برخی با دیده تردید به موفقیت آن نگریستند زیرا مخاطبان عادت داشتند برنامه‌ها و رئالیتی‌شوها را با حضور چهره‌های مطرح به تماشا بنشینند و دیدن مردم معمولی در آن فضا حسی غریب داشت!

خرق عادت آن مسابقه جواب داد و دیری نپایید که بازیکنان مسابقه «گل‌یاپوچ» جایی مناسب میان مخاطبان به‌دست آوردند. وانگهی، خود بازی ایرانی که جزو معدود تلاش‌ها برای کپی نبودن از نمونه‌های خارجی بود، مورد توجه قرار گرفت و یادمان آورد تکیه بر داشته‌ها نتیجه‌بخش است.
گروه سازنده «گل‌یاپوچ» سوداهایی بزرگ‌تر در سر داشتند و فصل بعدی مسابقه را با تغییر اسم و پلتفرم به فیلم‌نت آوردند. افتتاحیه «شاه‌گل» سنگ ‌محک خوبی برای قضاوت شمایل جدید این بازی نبود چون صرفا بر تعیین بازیکن‌های در یک فضای رقابتی نسبتا مبهم، تکیه داشت.
شروع رسمی «شاه‌گل» اما خیال علاقه‌مندان به بازی سنتی ایرانی را راحت کرد و مشخص شد این مسابقه به پویایی رسیده و در موفقیت قبلی گیر نکرده است. حالا ۲ گروه در فضای باز مقابل یکدیگر صف‌آرایی می‌کنند. بله! صف‌آرایی، چون تیم‌ها نمی‌خواهند بازنده میدان رقابت باشند و آشکارا به قدرت‌نمایی و دریافت جایزه میلیاردی چشم دارند. این میزان تعصب برای اثبات توانایی، دوئل بر سر گرفتن گل و… بازی را از یک هماورد مبتنی بر تعارفات مرسوم فراتر برده است. همین است که افراد ضمن قربان‌صدقه ‌رفتن، ترفندهای گوناگون برای پیروزی بر رقیب را به کار می‌برند و حتی ابایی از کری‌خوانی ندارند. اصلا ذات مسابقه به همین چیزها است و بیان خوشحالی و خواندن رجز، مسابقه را برای مخاطب جذاب‌تر می‌کند.
تکنیک و هوش را با هم به میدان بیاور
«شاه‌گل» پذیرای کسانی است که تکنیک و هوش را با هم دارند. حرکت دست‌ها، نقشه‌کشیدن‌ها، استفاده از کارت‌ها و… ابزارهایی هستند که بازی را از یک رقابت ساده عبور می‌دهند. این مسابقه قوانین را نسبت به نسخه ابتدایی عریض‌تر و پیچیده‌تر کرده و همین یکی دیگر از عوامل فرار آن از آفت ایستایی و تکرار است. گاهی یک کارت اشتباه یا یک عدد نامناسب یک تیم را عقب می‌اندازد و جبران را سخت می‌کند.
تمهید بخش پایانی یعنی شاه‌گل با استفاده از تماشاگران و یا بهتر از بگوییم هواداران هر تیم، اوج پیچیدگی و هیجان مسابقه است که تبدیل به دیگر اتفاق مهم بازی شده است.
نکته فرامتن درباره «شاه‌گل» به حضور بانوان برمی‌گردد که باعث شکسته‌‌شدن یک تابوی بیهوده دیگر شد و چنین موضوعی واجد تحسین و اهمیت است. خانم‌ها در این مسابقه فقط عاملی برای تنوع و رنگ‌آمیزی نیستند؛ بلکه حضوری قدرتمند دارند و آن گروه سه‌نفره اگر کم ‌شانسی نمی‌آوردند همچنان مدعی قهرمانی بودند. بانوان در کنار تبحر و هوش، مقادیر کافی از کری‌خوانی را چاشنی کارشان کردند و این ۲ قسمت تبدیل به خاص‌ترین قسمت‌های «شاه‌گل» شد.
در انتخاب دیگر گروه‌ها و شرکت‌کنندگان نیز دقت کافی صورت گرفته است و هر کدام از آقایان قصه و ویژگی خاص دراماتیک دارند. علاوه‌ بر این، مهران مدیری در مقام میزبان و گرداننده، کارش را با کیفیت مطلوب انجام می‌دهد. او تعاملی درست با گروه‌ها دارد و به شکل اصولی هیجان و نشاط را به مسابقه تزریق می‌کند. پرهیز از مطول‌گویی و ایجاد مزاحمت در روند بازی دیگر ویژگی ممتاز اوست.
در کنار فضای چشم‌نواز بصری، موسیقی بامداد افشار بر جذابیت «شاه‌گل» افزوده است. او برای این مسابقه تم موسیقایی نوستالژیک ایرانی را استفاده کرده که دلنشین است و رگه‌هایی از دلهره رقابت نیز با خود دارد.
مجموعه این عوامل، دیدن «شاه‌گل» را تبدیل به یک تجربه خوشایند می‌کند؛ هرچند این مسابقه بدون ایراد نیست و طبعا مثل هر محصول دیگر ظرفیت تکامل را دارد.
احمد رنجبر

اخبار مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا