افشین: امید اجتماعی با تبدیل دانش به توانایی ساخته می‌شود
معاون علمی رئیس‌جمهور: امید را باید ساخت؛ از لایه‌های فناوری تا بنای آینده ایران
معاون علمی رئیس‌جمهور با تأکید بر اینکه امیدآفرینی پیش از آنکه مأموریتی رسانه‌ای باشد، مسئولیتی اجرایی است، گفت: آینده ایران با پیوند دانش، فناوری، صنعت و اعتماد ساخته می‌شود و معیار تحقق این امید، تبدیل دستاوردهای علمی به نتایج ملموس در زندگی مردم است.
به گزارش توسعه برند، حسین افشین، معاون علمی رئیس‌جمهور، در آیین افتتاح نخستین رویداد و نمایشگاه ملی ساخت افزایشی که ۱۲ آبان‌ماه در دانشگاه تهران برگزار شد، با تشریح نقش فناوری‌های پیشرفته در توسعه صنعتی کشور، امید را پدیده‌ای پویا و حاصل تجربه موفقیت دانست و اظهار کرد: امید واقعی از انکار مشکلات شکل نمی‌گیرد، بلکه از دیدن امکان غلبه بر آنها به وجود می‌آید.
وی با اشاره به دشواری‌های اقتصادی، صنعتی، اجتماعی و امنیتی کشور افزود: امید را نمی‌توان با یک سخنرانی ایجاد کرد یا با انتشار خبرهای خوب جای خالی نتایج واقعی را پر کرد. جامعه زمانی امیدوارتر می‌شود که نشانه‌ای ملموس از امکان تغییر ببیند و مردم بتوانند اثر پیشرفت علمی را در کیفیت زندگی، فرصت‌های شغلی، پایداری تولید و آینده فرزندانشان احساس کنند.
افشین با اشاره به مفهوم «دینامیک امید» تصریح کرد: وقتی جوانی احساس می‌کند دانش آموخته‌شده‌اش می‌تواند مسئله‌ای را حل کند، یا یک شرکت دانش‌بنیان محصول خود را به صنعت می‌فروشد، علاوه بر ایجاد درآمد، اعتماد به توانایی ساختن نیز افزایش می‌یابد. در این چرخه، موفقیت اعتماد می‌آفریند، اعتماد زمینه اقدام بعدی را فراهم می‌کند و اقدام موفق، امید تازه‌ای به وجود می‌آورد.
معاون علمی رئیس‌جمهور با پیوند دادن مفهوم ساخت افزایشی به مسیر توسعه کشور گفت: همان‌طور که در این فناوری، قطعه به‌جای برداشتن بخش‌هایی از یک ماده، لایه‌به‌لایه ساخته می‌شود و هر لایه بر لایه پیشین استوار است، آینده ایران نیز با مجموعه‌ای از دستاوردهای کوچک اما واقعی شکل می‌گیرد.
وی افزود: هر مسئله صنعتی که حل می‌شود، هر شرکت دانش‌بنیانی که به بازار راه پیدا می‌کند، هر جوان نخبه‌ای که فرصت اثرگذاری می‌یابد و هر فناوری که از آزمایشگاه به خط تولید منتقل می‌شود، یک لایه به بنای آینده کشور اضافه می‌کند.
افشین با تأکید بر ضرورت اتصال ظرفیت‌های علمی و صنعتی کشور خاطرنشان کرد: گاهی مسئله ما کمبود ظرفیت نیست، بلکه پراکندگی ظرفیت‌هاست. دانشگاه بدون صنعت، صنعت بدون فناوری، فناوری بدون سرمایه و سرمایه بدون اعتماد، نمی‌توانند ساختاری پایدار ایجاد کنند. توسعه ارتباط دانشگاه و صنعت نیز صرفاً با تفاهم‌نامه و نشست محقق نمی‌شود، بلکه به سازوکار اقتصادی و تعهد واقعی طرفین نیاز دارد.
وی با بیان اینکه ساخت افزایشی دیگر صرفاً ابزاری برای تولید نمونه‌های اولیه نیست، اظهار کرد: این فناوری در حال تغییر منطق طراحی، تولید و زنجیره تأمین صنعتی است. تولید داخلی قطعات راهبردی با کیفیت تأییدشده و هزینه منطقی می‌تواند وابستگی کشور را کاهش دهد و ظرفیت تازه‌ای برای حل مسائل صنعتی ایجاد کند.
معاون علمی رئیس‌جمهور با تأکید بر ضرورت عبور از نمایش توانمندی به اثبات قابلیت صنعتی فناوری‌ها گفت: شرکت‌های دانش‌بنیان باید بتوانند دانش را به محصول و نیاز صنعت را به مسئله فناورانه تبدیل کنند. در مقابل، صنعت نیز باید به توانمندی شرکت‌های ایرانی اعتماد کند؛ البته کیفیت پایدار، قیمت رقابتی و مسئولیت‌پذیری، الزامات ورود به بازار صنعتی هستند.
افشین همچنین با اشاره به ضرورت تبدیل رویدادهای فناورانه به همکاری‌های پایدار صنعتی تأکید کرد: موفقیت چنین رویدادهایی را باید چند ماه بعد و بر اساس تعداد مسائل صنعتی حل‌شده، فناوری‌های رسیده به آزمون صنعتی و قراردادهای شکل‌گرفته میان شرکت‌های دانش‌بنیان و صنایع بزرگ سنجید، نه صرفاً تعداد شرکت‌کنندگان.
وی با بیان اینکه حمایت از شرکت‌های فناور همیشه به معنای پرداخت منابع مالی بیشتر نیست، افزود: گاهی فراهم کردن فرصت آزمون محصول در محیط واقعی صنعت یا یک سفارش خرید معتبر، از چندین دوره حمایت مالی مؤثرتر است. صنعت بزرگ نیز نباید فقط خریدار محصول باشد، بلکه می‌تواند به سرمایه‌گذار توسعه فناوری تبدیل شود.
معاون علمی رئیس‌جمهور در پایان با تأکید بر نقش جوانان در ساخت آینده کشور خاطرنشان کرد: جوان ایرانی نباید فقط شنونده روایت پیشرفت باشد، بلکه باید خودش را یکی از سازندگان آن بداند. امید را نمی‌توان از جامعه مطالبه کرد، بی‌آنکه مقدمات آن را فراهم کرده باشیم؛ امید را باید با تصمیم درست، فرصت دادن به جوانان، اعتماد به دانش و نتیجه‌هایی ساخت که مردم اثر آن را در زندگی خود ببینند.
افشین تأکید کرد: اگر ساخت افزایشی هنر ساختن لایه‌به‌لایه یک قطعه است، توسعه ملی نیز هنر ساختن لایه‌به‌لایه اعتماد، توانایی و امید است؛ آینده ایران بیش از آنکه محصول پیش‌بینی‌های ما باشد، حاصل چیزهایی است که از امروز جرأت ساختن آنها را داریم.
