وقتی اینترنت نیست، برند هم نفس نمیکشد
حدود دو هفته است که اینترنت در بخش بزرگی از کشور عملاً به «اینترنت داخلی» محدود شده؛ وضعیتی که اگرچه در سطح رسمی با وعده «وصل شدن بهزودی» توجیه میشود، اما در عمل برای بسیاری از استانها، کسبوکارها و کاربران، یا تغییری ایجاد نکرده یا دسترسیها همچنان ناپایدار و محدود باقی مانده است.
*محسن غلامپور؛ مدیر مسئول رسانه توسعه برند
در این شرایط، کسبوکارهای آنلاین و برندهای فناوری، بیش از هر گروه دیگری، ناچارند با یک بحران فرسایشی دستوپنجه نرم کنند؛ بحرانی که نه ناگهانی است و نه کوتاهمدت، بلکه هر روز ادامهدارتر و پرهزینهتر میشود.
سرگردانی کاربران، فرسایش اعتماد
قطع یا محدودیت اینترنت، کاربران را به سمت استفاده از انواع VPNها، اپلیکیشنهای ناشناس و کانفیگهای نامطمئن سوق داده است؛ ابزارهایی که نهتنها اتصال پایداری ایجاد نمیکنند، بلکه در بسیاری موارد، ریسک امنیتی و بدافزاری بالایی دارند. ساعتها زمان کاربران صرف آزمونوخطای کانفیگها، تغییر تنظیمات و اتصالهای چنددقیقهای میشود؛ تجربهای که مستقیماً اعتماد عمومی به اکوسیستم دیجیتال را فرسوده میکند.
ضربه پنهان به زیرساخت کسبوکارها
بخش قابلتوجهی از سامانهها و سرویسهای ایرانی، حتی آنهایی که کاملاً بومی به نظر میرسند، به APIها و خدمات خارجی متصلاند؛ از سرویسهای ابری و پرداخت گرفته تا نقشه، پیامرسانی، تحلیل داده و احراز هویت. با قطع ارتباطات بینالمللی، بسیاری از این سرویسها از کار افتاده یا بهشدت ناپایدار شدهاند؛ بدون آنکه لزوماً جایگزین داخلیِ آماده و همسطحی وجود داشته باشد.
برندهایی که فرسوده میشوند، نه تعطیل
مشکل فقط «توقف فروش» نیست. برندها در این شرایط آرامآرام فرسوده میشوند:
- پاسخگویی به مشتریان مختل میشود
- تجربه کاربری آسیب میبیند
- تعهدات زمانی اجرا نمیشود
- تصویر حرفهای برند خدشهدار میشود
هر روزِ اضافه در این وضعیت، یعنی عقبنشینی تدریجی برندهای کوچک و بزرگ از رقابت، نوآوری و حتی بقا.
ناامیدی؛ هزینهای که دیده نمیشود
شاید مهمترین پیامد تداوم قطع اینترنت، افزایش ناامیدی در میان کارآفرینان، تیمهای فنی، استارتاپها و سرمایهگذاران باشد. ناامیدیای که بهسادگی در آمار دیده نمیشود، اما تصمیمها را تغییر میدهد:
تصمیم به مهاجرت، توقف توسعه، کوچکسازی تیم یا حتی خروج کامل از بازار.
اینترنت؛ زیرساخت برند ملی
اینترنت دیگر یک «امکان جانبی» نیست؛ زیرساخت اصلی اقتصاد دیجیتال، اعتماد عمومی و شکلگیری برندهای ملی است. هرچه زمان محدودیتها طولانیتر شود، هزینه بازسازی اعتماد، برند و اکوسیستم نیز سنگینتر خواهد شد.
مسئله فقط وصل شدن اینترنت نیست؛
مسئله این است که آیا بعد از وصل شدن، چیزی از انگیزه، اعتماد و توان برندها باقی مانده یا نه